Ostatnie wyniki sztandarowych ligowców Olsztyna: Indykpolu AZS UWM i Warmii AndersGroup Społem skłoniły mnie do ponownego poruszenia tematu. Czy stolicę Warmii i Mazur albo cały region stać na uczestnictwo w rozgrywkach rozgrywek supeprzawodowych, skoro zamiast oczekiwanej promocji i satysfakcji zespoły przynoszą nam wstyd i antyreklamę. Dyscypliny zespołowe poszły w kierunku, którego ja osobiście nie akceptuję, ale nie będę się kopał z koniem i nie zawrócę biegu rzek. Potrzeba gigantycznej kasy by w tych ligach zaistnieć, a u nas pieniędzy nie ma i nie będzie. Nie ma też pomysłu, by walczyć z potentatami w naszych warunkach.

Idea powołania przed laty szkół mistrzostwa sportowego miała swoje głębokie uzasadnienie. Trafiali do nich najbardziej uzdolnieni , młodzi zawodnicy, kandydaci do reprezentacji, którzy mogli równolegle rozwijać swój talent sportowy i kontynuować edukację. Program zajęć dydaktycznych był podporządkowany wymogom optymalnego treningu, uwzględniał udział w zgrupowaniach i zawodach. Idea nie zmieniła się, natomiast zmienił się świat. Sport zwłaszcza w grach zespołowych poszedł w takim kierunku, że olbrzymie koszty funkcjonowania takich placówek nie są absolutnie współmierne do korzyści płynących z wyszkolenia i wykształcenia zawodnika.

Nowe czasy dają znać o sobie. Sport stał się biznesem, na gwałt powstają  akademie piłkarskie, siatkarskie i basketu, które z rozmachem prowadzą rekrutację, wykorzystując najnowsze chwyty marketingu. I nie ma w tym nic złego, bo to szansa dla młodzieży, by przeżyć wielka przygodę ze sportem w godziwych warunkach i pod fachowa opieką. Niestety, wielokrotnie są to hasła dotyczące niewielkich odsetek społeczności. Sport młodzieżowy, zwłaszcza na prowincji, marnieje i w tym tkwi ogromne niebezpieczeństwo. Nie tylko dlatego, że za kilka lat zabraknie następców Justyny Kowalczyk czy Agnieszki Radwańskiej. Przede wszystkim wyrośnie pokolenie cherlaków, dotkniętych nałogami i życiową pustką.

Problem istnieje cały czas, a wzmaga się na przełomie starego i nowego roku, kiedy samorządy dzielą pieniądze na sport. W wielu miejscowościach od lat utrzymuje się zasadę: najpierw trzeba zaspokoić futbolistów, a potem jest reszta. Od razu wyjaśniam. Nie jestem przeciwko piłce jako dyscyplinie sportu, o czym świadczy bogaty serwis informacyjny z imprez młodzieżowych i amatorskich. Natomiast od dawna staram się przekonać, że największym złem w polskim futbolu oprócz korupcji jest pseudozawodowstwo, które wyciąga z kasy podatników ostatnie grosze.

Nowe czasy dają znać o sobie. Sport stał się biznesem, na gwałt powstają  akademie piłkarskie, siatkarskie i basketu, które z rozmachem prowadzą rekrutację, wykorzystując najnowsze chwyty marketingu. I nie ma w tym nic złego, bo to szansa dla młodzieży, by przeżyć wielka przygodę ze sportem w godziwych warunkach i pod fachowa opieką. Niebezpieczeństwo istnieje gdzieś indziej. Najczęściej w świadomości rodziców , którzy są przekonani, że absolwent takiej akademii zostanie Messim, Gibą lub Jordanem. I tylko to się liczy, a nie normalne życie i wykształcenie.

Czy globalizacja jest we współczesnym świecie zjawiskiem nieuchronnym? W gospodarce ma wielu oponentów, którzy nie mogą znieść coraz większej dysproporcji w podziale na bogatych i biednych, a w sporcie? Niestety. Ta dziedzina życia stała się również rynkiem ekspansji ekonomicznej, która niszczy najbardziej pozytywną cechę rywalizacji – jej autentyczność i wynikające z niej wartości.

Na boisku OKS 1945 ostatnio przegrywa, w lidze dostaje nawet niezłe baty, za to w politycznej rozgrywce o pieniądze z Ratuszem zwyciężył. To zresztą było do przewidzenia. Zastosowanie szantażu emocjonalnego w tak gorącym okresie musiało zakończyć się sukcesem. Ucieszyło to fanów, do których rzadko trafiają racjonalne argumenty, bo liczy się tylko jeden „Stomil i nic więcej”. Zmartwiło, tych, kochają sport inaczej, uważając, że profesjonaliści ( a takie mniemanie o sobie maja futboliści OKS) powinni utrzymać się sami, natomiast  pieniądze podatników należy przeznaczyć na inne dyscypliny,  przede wszystkim wspomagać amatorów i młodzież.

Piątkowa wypowiedź prezesa Polskiego Związku Piłki Siatkowej rozwiała wszelkie wątpliwości. Jeżeli prawdziwi sympatycy sportu  łudzili się, że sternicy polskiej siatkówki opamiętają się w swych chorych pomysłach, to wszelkie nadzieje muszą odłożyć na bok. W najbliższym sezonie nikt z PLUS LIGI nie spadnie, w przyszłym być może ktoś do niej dołączy, ale i tak o wszystkim zadecydują pieniądze.

Czy w sporcie zawsze wygrywa lepszy? Przeważnie, ale w takich dyscyplinach jak futbol, zdarzają się mecze dziwolągi, w których drużyna bardziej wartościowa przegrywa przez zwyczajny przypadek. Omal nie doszło do tego w Nikozji, gdzie po raz kolejny byliśmy świadkami kompromitującej gry polskiego klubu. Z korzyścią dla sprawiedliwości, cypryjskiej jedenastce udało się strzelić zwycięskiego gola Wiśle i wszystko wróciło na właściwe tory.

Wygląda na to, że sportowa globalizacja dotknie nasze narodowe reprezentacje szybciej niż oczekiwano. Najgorsze, że nie wyciągamy żadnych wniosków. Sportowe związki, które mają pieczę nad zespołami z orłem zostały (bez walki) zdominowane przez spółki organizujące rozgrywki ligowe. A te drużyny narodowe traktują z politowaniem. Liczą się tylko kluby. Ich bezwzględna strategia doprowadza do ruiny zespoły w  biało-czerwonych narodowych barwach.