Jeden z najwszechstronniejszych sportowców w historii Warmii i Mazur. Piłkarz, lekkoatleta, tenisista stołowy. Działacz, szkoleniowiec. Całe swe młode życie poświęcił sportowi Olsztyna. Długie lata był jego gwiazdą.

Znany też jako Białowąs urodził się w 1921 roku w Sypniewie w powiecie Maków Mazowiecki. W tym też mieście ukończył szkołę podstawową, natomiast srednią w Ostrołęce. Sport był jego pasją od najmłodszych lat. Będąc uczniem szkoły mechanicznej (Polskiej Młodzieży Szkolnej) w Ostrołęce uprawiał lekkoatletykę w klubie Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży, a piłkę nożną w KS „Ostołęka”. Powoływany był do reprezentacji miasta, rozgrywając wiele spotkań z drużynami m. in. Makowa i Przasnysza. Ostatni występ przed wybuchem II wojny światowej zagrał z Ciechanowem w lipcu 1939 roku. Zaliczał się do filarów linii defensywnych.

Po ukończeniu szkoły średniej, zaliczył testy sprawnościowe, pomyślnie przeszedł badania lekarskie i został przyjęty do Szkoły Pilotów w Krośnie Podkarpackim. Zawierucha września nie pozwoliła na kontynuowanie nauki. Trafił na front. Po rozformowaniu jednostki wrócił w rodzinne strony. Nie zastał wysiedlonej przez Niemców rodziny. Natychmiast nawiązał kontakt z podziemiem i w lutym 1940 roku został zaprzysiężony w jednym z oddziałów ZWZ-AK. Uczestniczył w licznych akcjach dywersyjno-sabotażowych. Ukończył konspiracyjną szkołę podchorążych i został mianowany dowódcą plutonu, a w roku 1944 dowódcą oddziału specjalnego w Radzyminie. Posługiwał się pseudonimami „Szaruga” i „Danowski”. Kawaler Krzyża Walecznych, Krzyża Partyzanckiego i Krzyża Armii Krajowej.

W czasie okupacji nie stracił kontaktu ze sportem, występował w reprezentacji Legionowa uczestnicząc w imprezach konspiracyjnych.

Po zakończeniu działań wojennych osiedlił się w stolicy. Powrócił do czynnego sportu. Postawił na piłkę nożną. Grał w jednej drużynie z Edwardem Brzozowskim (6-krotnym reprezentantem Polski, późniejszym trenerem Polonii Warszawa) Antonim Wołoszem (kolegą z Ostrołęki); Władysławem Szczepaniakiem (34-krotnym reprezentantem Polski, olimpijczykiem), Zenonem Odrowążem (członkiem drużyny Polonii, która w 1946 roku sięgnęła po tytuł mistrza Polski), Feliksem Zielińskim i Jerzym Szularzem. Trzej ostatni uczestniczyli w pierwszym powojennym meczu piłkarskim rozegranym w Warszawie. Spotkanie odbyło się 25 marca 1945 roku.

W czerwcu 1945 roku ukończył kurs inspektorów przesiedleńczych i przeniósł się do Olsztyna. Nie zwlekając ani chwili włączył się w działalność sportową. Dołączył do grupy: Breiter, Osękowski, .Robaszewski, Kazimierz Tippe Bohdan Wilamowski, Górnicki i grał w drużynie reprezentującej spółdzielców Społem. Stał się czołową postacią w olsztyńskim sporcie. Był jednym ze współorganizatorów drużyny piłkarskiej Społem, która 15 lipca 1945 r. na Stadionie Leśnym w Olsztynie spotkała się z zespołem kolejarzy, spotkaniu dającym początek Olsztyńskiemu Klubowi Sportowemu „Warmiak” i Kolejowemu Klubowi ZZK (Związku Zawodowego Kolejarzy). Wiele razy reprezentował nasze województwo. Zaliczał się do czołowych przedstawicieli „królowej”. Skakał w dal i trójskokiem, pchał kulę, rzucał oszczepem.

Swej sportowej pasji nie odgraniczał do jednej, dwóch, a nawet trzech dyscyplin. Uznawany był za sportowego omnibusa. Był doskonałym, jak na ówczesne czasy lekkoatletą i piłkarzem, ale wyróżniającym się siatkarzem i tenisistą stołowym.

Na jakiej arenie by nie stanął, jaki przyrząd wziął do ręki wygrywał, a przynajmniej zaliczał się do elity. Miał na swym koncie wicemistrzostwo Polski w dziesięcioboju, wywalczone w 1947 roku. „Życie Olsztyńskie” poinformowało, że uzyskał wyniki: 100 m – 12, 1 sek., 110 m ppł. – 21,3, 400 m – 59 sek, 1500 m – 5.15,2, skok w dal 597 cm, skok wzwyż – 151 cm, skok o tyczce – 275 cm, rzut oszczepem – 48,47 m, rzut dyskiem – 29,19 m, pchnięcie kulą – 12,23 m.

Rekordzista okręgu w rzucie oszczepem – 52,80 m, pchnięciu kulą – 13,20 m, dziesięcioboju – 4745 pkt. Etatowy reprezentant województwa w kilku dyscyplinach.

Uprawianie sportu łączył z aktywną działalnością organizatorską. Pełnił wiele społecznych i etatowych funkcji. Współuczestniczył w powołaniu Olsztyńskiego Klubu Sportowego oraz Okręgowego Związku Piłki Ręcznej, zrzeszającego: koszykówkę, piłkę ręczną i piłkę siatkową.

Uznawany za jednego z najlepszych piłkarzy w latach czterdziestych i pięćdziesiątych. Bez wątpienia jednym, z najwszechstronniejszych w historii sportowców regionu Warmii i Mazur.

Po zakończeniu kariery sportowej zajmował się szkoleniem młodzieżowy. Działał w kilku okręgowych związkach sportowych, w tym piłki nożnej i lekkiej atletyki. Kierował Okręgowym Związkiem Tenisa Stołowego. Zmarł 22 stycznia 2006 roku w Olsztynie.